Utrzymaj miłość przy życiu dzięki tym szczerym przepraszającym przesłaniu dla twojego męża. Po kilku latach spędzonych razem jako małżeństwo możesz zacząć brać pewne rzeczy za pewnik. Zakładasz, że twój mąż rozumie twoją zabawę i wiotkie próby humoru. Wiesz, kiedy jest obrażony i krzyżuje się z tobą. Najprawdopodobniej wiesz nawet, dlaczego jest obrażony. Sekret trwałego małżeństwa nie polega na urazie i zranieniu uczuć. Kiedy zdasz sobie sprawę, że twoje znaczące potrzeby wymagają czegoś więcej niż przytulenia, zdecyduj się napisać krótką i słodką notatkę, która pokaże mu, że rozumiesz jego uczucia. Wyślij mu notatkę w mediach społecznościowych lub SMS-em, jeśli potrzebna jest szybka dostawa, aby go pocieszyć. Możesz również napisać wiadomość z przeprosinami na kartce z notatkami i zostawić ją z poranną filiżanką kawy lub wyraźnie ułożyć w swoim miejscu pracy. Upewnij się, że wiadomość jest szczera i wykonana z głębi serca, chociaż możesz użyć następujących wiadomości, aby zainspirować swoją. jak ubrać niskiego mężczyznę? Szczere przeprosiny dla twojego mężaPrzepraszam, że działam w ten sposób, mając męża tak niesamowitego jak ty, sprawiając, że kobieta jest bardziej zazdrosna, że może to sobie wyobrazić. Proszę wybacz mi, kocham chciałem cię skrzywdzić, ale moja wewnętrzna ryjówka zwyciężyła mnie. Przykro mi. To wszystko, co mam do powiedzenia. Poza tym kocham cię bez ciągu ostatnich kilku dni pozbawienia cię życia zdałem sobie sprawę, jaką okropną żoną byłem. Popełniłem błędy, które trudno przeoczyć, i za to bardzo mi przykro. Jedyne, czego pragnę, to aby pewnego dnia mi wybaczyć. Kocham z ostatniej nocy sprawiły, że płakałem. Myliłem się; Jestem tego właścicielem. Proszę wybacz tanga trzeba dwojga. Czy możesz odłożyć na bok moją głupotę i tango? Tutaj; teraz proszę?Przeszłości nie można cofnąć. Możemy tylko iść do przodu. Proszę wybacz mi, że nie jestem wrażliwy na twoje romantycznej miłości dla niegoGłupota zawsze była jedną z moich wad. Nie wyklucza to jednak faktu, że kocham cię do końca ziemi. Przepraszam, wybacz rzeczą, którą chciałem zobaczyć, byłeś ranny, zwłaszcza z powodu mojej ogromnej głupoty. Jedyne, co mogę ci teraz obiecać, to wynagrodzenie ci bez względu na koszty, jeśli wybaczysz mi. Kocham wiadomości tekstowe i obrazyPrzebaczenie komuś jest trudne, szczególnie po czymś tak złym jak to. Ale zawsze byłeś dojrzały w naszym małżeństwie, więc jestem pewien, że zobaczysz, że kochasz mnie tak samo, jak ja kocham cię, i postanowisz pozwolić mi wrócić do twojego życia, abym mógł uczynić go jednym wartym życia. Kocham nie może mnie pocieszyć, dopóki nie usłyszę, jak mówisz: „Przeprosiny przyjęte”. wiadomości dla chłopakaŁatwo jest powiedzieć: „Przepraszam”, chyba że jesteś mną z górą źle umiejscowionej dumy. Ale oto jestem. Bardzo mi przykro, że zawstydziłem cię przed miłość do was przetrwa każdy spór, każdą waśń, jaką kiedykolwiek mieliśmy. Przepraszam, że nalegałam na robienie rzeczy po swojemu i ranienie że teraz jesteś naprawdę zły. Ale jeśli obudzisz się o północy i poczujesz się samotny, wciąż tu jestem. Przepraszam, że cię argument jest szansą na pokazanie drugiej części naszej osobowości, ale naprawdę poszedłem zbyt daleko ostatniej nocy. Przykro mi. Romantic Przepraszam Obrazy dla męża Przykładowe wiadomości z przeprosinami dla mężaNie chciałem wczoraj zachowywać się jak bachor, ale tak zrobiłem. Przepraszam, że musiałeś to że nie mogę zmienić tego, co wydarzyło się w przeszłości, ale mogę zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby upewnić się, że przyszłość jest lepsza, jeśli tylko wybaczysz mi. Kocham twoich uścisków i całusów. Chcę ciebie. Przepraszam za to, że jestem nieuprzejmy i wyślę Ci 10 000 wersji tej wiadomości, dopóki nie powiesz, że wszystko jest z nami w cofnąć się w czasie, aby zmienić bieg wydarzeń. Upewniłbym się, że nie wdamy się w tego rodzaju argumenty. Ale nie mogę cofnąć się w czasie, więc oto jestem: najlepszym mężem, na jaki kobieta ma nadzieję. Udało mi się jednak doprowadzić cię do szału. Widząc, że skończymy w ten sposób, jest nie do zniesienia, więc proszę wybacz mi i pozwól nam dalej żyć razem, aż zaczniemy ostatni oddech. Kocham byłeś wszystkim, czego kiedykolwiek potrzebowałem, byłeś moim największym skarbem, moją jedyną miłością i słabością, przyczyną mojego istnienia. Jednak udało mi się to wyrzucić z najgłupszych powodów. Więc proszę wybacz mi. Kocham chciałem brzmieć tak bolesnie. To mój język wyprzedzał mój mózg. Przykro mogę winić za to mojego złego bliźniaka. To naprawdę ja zachowywałam się niesprawiedliwie. Proszę wybacz mi, że zapomniałem, że byłem dorosły. Dziękuję za wezwanie mnie do mojego głupiego zachowania. Przepraszam, że straciłem panowanie nad sobą. Było to zachowanie niestosowne wobec kochającej dnia będziemy się z tego śmiać przez szklanki szampana. Ale teraz chcę tylko usłyszeć, że mi lepsze lub gorsze przysięgaliśmy pozostać razem. Proszę wybacz mi, że ciągnę cię najgorszym z moich jestem tu z prośbą o wybaczenie tylko dlatego, że chcę, żebyś zapomniał o tej całej sprawie. Jestem tutaj, ponieważ naprawdę chcę, abyśmy żyli razem wspaniałym życiem, a takie błędy nie mieszczą się w idealnym życiu, które dla nas zaplanowałem. Pozwól, że ci to wynagrodzę. Kocham tylu latach, kiedy byłeś na mnie zły, czułem tylko smutek. Nie mogę funkcjonować z dala od ciebie i nie sądzę, żebym kiedykolwiek mógł. Więc proszę wybacz mi, kocham co mogę teraz poczuć, to wstyd. Udało mi się zniszczyć najlepszą rzecz, jaka kiedykolwiek wydarzyła się w moim życiu. Więc proszę wybacz mi, powodem twojego bólu i to mnie boli bardziej niż ciebie. Ostatnią rzeczą, którą chciałem zobaczyć, byłeś zraniony, a zwłaszcza z powodu mojej głupoty. Proszę, kochanie, wybacz mi wszystko, co serce pęka. Mój jest w milionach kawałków, mając nadzieję, że znajdziesz go w sobie, by mi jest miłość życia. Nigdy nie pozwolę Ci odejś. Proszę wybacz ty możesz mnie rozśmieszyć, kiedy jestem zły. Byłem zbyt głęboko wczoraj wieczorem i nie mogłeś mnie ocalić od siebie. Proszę wybacz mi. Przykro mi. Proszę, przyjdźcie na pary ze mną po dobrym gliną dla mojej złej rutyny. Oczywiście wczoraj zjechałem z torów. Przykro mi, że postawiłem cię w kłopotliwej zdumiony tym, jak się zachowałem ostatniej nocy. Przykro przyjaciółmi i kochankami na zawsze. Ostatniej nocy przetestowałem nasze obligacje i przepraszam, że w ciebie za Tobą tęsknię. Działałem głupio. Proszę wróć i pomóż mi stać się lepszą wersją że odejście jest zawsze wyborem w każdym związku, szczególnie gdy twój partner zachowuje się mniej niż honorowo. Daj mi szansę, żeby to nadrobić. Bardzo moją skałą i miłością mojego życia. Przepraszam, że o tym zapomniałem. Proszę wybacz mi. Może Ci się spodobać... jak zatrzymać zakola u mężczyzn? Podążać: Nie znalazłeś tego, czego szukałeś? Reklama Najnowsze posty 10 sposobów, aby ją olśnić w Walentynki 10 wyjątkowych sposobów, aby Walentynki były dla niego wyjątkowe Romantyczne Walentynki Wiadomości dla niej (dziewczyny lub żony)

Spis treści1 Przepraszasz i nadal ranisz, nadal łamiesz wspólnie ustalone zasady2 Byłam za dobra, mogłam być gorsza3 Nie jestem nieomylny, wszechwiedzący i bezbłędny4 Na facebooku wszyscy są panami i paniami życia5 Przepraszam, czyli się o Ciebie troszczę6 Przepraszanie, a aspekt bycia dobrym lub złym z natury7 Przepraszam bo mam poczucie winy i przepraszam, bo tak ktoś mi kazał8 Sztuka komunikacji w związku, a przeprosiny9 Ludzie chcą się w pełni móc odkryć z najbliższą Nowy profil na Facebooku10 Wpisy powiązane: Wsparcie darowizną za pracę autoraJeśli doceniasz to co robię i nie chcesz, by strona przestała istnieć kliknij, by poznać szczegóły 🙂Sztuka przepraszania to niełatwy temat. Sytuacje życiowe czy też obserwacje związków, lub wpisy i maile od ludzi pozwalają mi przemyśleć który temat jest ważny. Ludzie cierpią, ludzie się krzywdzą, ludziom rozpadają się związki, bo zawodzi komunikacja. Czasem przepraszam nie wystarczy, samo słowo przepraszam to za mało, ponieważ chcemy by za przepraszaniem szły zmiany na lepsze. Przepraszanie partnera w związku może być kłopotliwe. Nie chcemy ranić innych osób, nie chcemy by nasze związki polegały na wzajemnym oskarżaniu się, atakowaniu. Chcemy by było miło, przyjemnie, dobrze. Szukamy tego w związkach. Zatem trzeba umieć też przepraszać. A jak to się ma w praktyce? Kto, jak przeprasza i dlaczego? A kto nie przeprasza w ogóle? Polecam wczuć się w tekst w dzisiejsze piątkowe, melancholijne, mgliste popołudnie. Temat jest napisany dla tych, którzy chcą być przepraszani, ale i sami nie wiedzą czy przepraszają w odpowiednich momentach. Bo zawsze są dwie strony medalu. Przepraszasz i nadal ranisz, nadal łamiesz wspólnie ustalone zasady Czasami tak się w naszych związkach romantycznych zastanawiamy czemu ta druga osoba przeprasza nas, a mimo to za tydzień popełnia dokładnie taki sam błąd za jaki przepraszała. Denerwujemy się, cholera, ile można słuchać formułek jak sorry, przepraszam, nie zrobię już tego, a nie ma żadnych zmian? Powoli traktujemy to jako zwykłe odp…dol się. Ile można czekać na zrozumienie, że dane zachowanie nas rani, krzywdzi? Związki się rozpadają bo ludzie mają wpojony inny system wartości i nie chcą, bądź też nie umieją wprowadzić poprawek do niego. Są jacy są i się nie zmienią – to ich dewiza życiowa. Czy słuszna to się okazuje, czy są szczęśliwi, a ten związek tym, którego zawsze pragnęli. Bo ja moim kobietom zawsze mówiłem tak. Idealny związek to ten który sami, własnoręcznie sobie stworzymy i go takim nazwiemy. Tylko ten. Nie ten który ma ktoś tam i gdzieś tam, który jest zupełnie innym człowiekiem, zupełnie inaczej od nas myśli, czy ma też zupełnie inne potrzeby od nas. Ludzie chcą być wygodni. Chcą by każdy funkcjonował w ich systemie wartości, zamiast chodzić na kompromisy. Każdy z nas w jakiejś części jest wygodny. Mniej lub bardziej, ale jest. Niestety zmienianie kogoś pod nasz własny obraz jest pokazywaniem mu braku akceptacji, a od braku akceptacji do braku odczuwania miłości przez drugą stronę jest bardzo blisko. Zamiast zmieniać innych, zmieńmy siebie, a potem zauważycie, że zmieniają się i inni. Byłam za dobra, mogłam być gorsza To jest podstawowy błąd narcyzów i osobowości niepełni świadomych. Narcyzi mają odwrotne zachowania niż należy się zachowywać w stosunku do ludzi, ponieważ poczuwają się lepsi, kiedy faktycznie lepsi nie są. Są roszczeniowi i próbują sobie to logicznie uzasadnić. Chcą się mścić za ich własne niespełnione, wysokie potrzeby. Ten który zranił robi z siebie ofiarę. Po przeprosinach należy się zmienić, uznać swój błąd, że nie jest się taką dobrą osobą o jakiej się sądziło cały czas. Spotkałem wiele narcyzek na swojej drodze i wiele z nich czuje się raniona przez ich mężczyzn, bo czegoś nie robili, za mało zrobili, wymagały od nich ciągłej uwagi, a gdy drążyłem z pytaniami co one dla nich zrobiły i kiedy ostatnio przeprosiły, lub pozwoliły być sobą, by też czuli ich miłość to zaczynały milczeć lub… atakować, że się nie znam i nie powinienem ich oceniać(ząbki naostrzone do gryzienia). Cóż, jest to proste usprawiedliwienie siebie i próba uniknięcia poczucia winy. Tej nieumiejętności do przyznania się do błędu. Dobrych ludzi się docenia, ale gdy to od narcyza oczekujemy przeprosin to ten przyznaje, że mógłby być jeszcze gorszy, bo dopiero wtedy byłby doceniony. Narcyz nie chce dawać od siebie dobra, więc odwraca temat tak, by wyszło, że robił za dużo i powinien jeszcze mniej. Mimo, że narcyz ranił, to powinien być jeszcze gorszy. Bo jak to? Znowu jego atakują? Jego! On nie! Niestety wielu ludzi wierzy narcyzom, bo sami wierzą w to co mówią i są przy tym absolutnie wiarygodni. Czują się naprawdę ofiarami, kiedy sami ranią. Dana osoba aby chciała poprawić swoje zachowanie musiałaby uznać że jest winna danemu stanowi rzeczy. Przyznać, że skrzywdziła. Musi też mieć wpojony taki system wartości, że jak krzywdzi kogoś innego to musi to odpracować, ponieważ ludzi krzywdzić nie chce. Ci ludzie którzy zachowują się nieodpowiednio wobec innych zazwyczaj mają wypaczony system moralności i wartości przez co albo przepraszają dla świętego spokoju (puste słowo przepraszam), ale nie uznają swojej winy, albo przyzwalają na krzywdzenie innych pod jakimś pretekstem i usprawiedliwieniem. Powiedzmy ostatnio czytałem pod jakimś tekstem komentarz, że szczupłych mężczyzn trzeba bić, bo powinniśmy walczyć o konserwatywne normy płciowe, a mężczyzna szczupły to pół-mężczyzna i zginąłby w walce. Pomijając jakiej walce i wytoczonej przez kogo… Powiedział to fałszywy „katolik” uznający sam, że ma dobre serce i walczy w dobrej sprawie. To jest przykład, który dobitnie pokazuje jak ludzie narcystyczni potrafią się usprawiedliwić przy czynieniu zła, agresji, jednocześnie twierdząc, że stosują się do zasad dobrego człowieka, czy też zasad religijnych. Świadomość Związków to blog dla inteligentnych ludzi, dlatego posiłkować się tutaj będziemy też zrozumieniem systemów społecznych w których skład wchodzą też religie, a które jak widać mimo istnienia tysięcy lat nadal nie potrafią doprowadzić do tego, by każdy człowiek nie rozumował ich zasad opacznie. Nie jestem nieomylny, wszechwiedzący i bezbłędny Przepraszanie ma kilka ważnych dla związku i relacji międzyludzkich celów. Pokazujemy innym, że nie mamy zawsze racji. Że nie jesteśmy najmądrzejsi i nieomylni. Że jesteśmy PEWNI SIEBIE PRAWDZIWIE. Bo tylko pewny siebie człowiek bez kompleksów umie przyznać. Tak, jestem słaby. Tak, czegoś nie umiem. Tak mogę się nauczyć, albo i nie mogę, bo mam swoje ograniczenia. Tak, popełniłem błąd. Jeśli człowiek nie przeprasza to automatycznie pokazuje swoją postawą, że się wywyższa nad innych, co z kolei w związku może prowadzić do skrzywdzenia osoby drugiej. W najlżejszym przypadku do niechęci wobec siebie, a stąd bliska droga do rozstania. To jest też rada dla rodziców, którzy nie powinni dzieci wychowywać autorytarnie. Ja Pan i Pani, wy dzieci maluczkie. Wy przepraszajcie, my wydajemy polecenia i pouczamy. Wy okazujcie nam uczucia, a my rodzice będziemy dla was chłodni. To buduje w dzieciach bardzo niską samoocenę i kompleksy, oraz nieporadność życiową. Taka postawa nie pokazuje, że kochamy drugą osobę, ale że jej nie lubimy i chcemy ją poniżyć. Na facebooku wszyscy są panami i paniami życia Bardzo mylnie wpaja się nam dzisiaj, że musimy być we wszystkim najlepsi. Lepsi niż inni. Że nigdy nie popełniamy błędów, że nie mamy smutków i trosk jak zwykły człowiek. A na facebooku i instagramie pokazujemy same dobre momenty naszego życia, aby tylko nas chwalono. Dlatego wiele ludzi UDAJE, że wie wszystko jak najlepiej, udaje, że nie musi przepraszać, aby tylko nie zostać ośmieszonymi, nie poczuć się gorszymi. Wielu ludzi przez to udaje, że nie ma problemów, nie ma chorób, trosk. Za ich głosem inni ludzie tych trosk nie tolerują w następnych ludziach, bo czują, że jeśli oni nie mogli się otworzyć, to i innych będą traktować TAK SAMO ŹLE. To oznaka świadomych lub nieświadomych kompleksów. To do was też instagramowe księżniczki muszące się dowartościować i wykłócać która ma lepszy biust. A zostaw jej cycki w spokoju dziewczyno, masz swoje? A może nie masz i sobie dorysowałaś? Właśnie. A teraz na poważnie… Przepraszam, czyli się o Ciebie troszczę Przepraszanie innych osób ma też więcej celów. Pokazujemy troskę o uczucia i potrzeby drugiej strony, co może ją wprawić w szczęście, zadowolenie i scalić waszą miłość. A tego chcemy mówiąc, że ją kochamy. Samo powiedzenie kocham to za mało, gdy się nie umie zatroszczyć, przeprosić, uznać kogoś potrzeby za ważniejsze niż nasze własne ego. Własne „ja”. Kochasz siebie, czy tą drugą osobę? I nie myśl w momencie czytania tekstu o innych, czy ktoś Ciebie tak przepraszał. Wprowadź te zmiany w swoje zachowanie, swoje życie, swoją osobowość. Ty się naucz przepraszać i dobieraj osoby o podobnym systemie wartości. Bo niestety wielu ludzi próbuje tak rozmawiać: – nie przeprosiłeś mnie ostatnio, a bolało mnie że spóźniłeś się już 5 raz na ważną dla mnie spotkanie – a ty kiedy mnie ostatnio przeprosiłaś? I to jest przerzucenie odpowiedzialności na kogoś innego, przez co tylko zaognia się konflikt. Takie odwracanie kota ogonem jest niedojrzałe. Przeprosiny neutralizują konflikty i kończą je czasem bardzo szybko. Oczywiście jeśli kłócicie się codziennie o to że gary niepozmywane czy skarpetki porozrzucane to jasnym jest, że codzienne przepraszam będzie tylko odbębnieniem czynności i powiedzeniem tego dla odczepienia się. Nie ma tu realnej chęci zaspokojenia potrzeby drugiej, nie ma też chęci poprawy siebie, nie ma niczego co miałoby zneutralizować wasz konflikt w związku i zaprzestania tych częstych kłótni. Macie wtedy tylko punkty zapalne do dalszego czepiania się siebie o wszystko, o najmniej błahe sprawy. Słowo przepraszam dlatego nigdy nie może być rzucane na wiatr, bo jest nie mniej ważne niż słowo kocham. Czyny, a nie słowa. Przepraszanie, a aspekt bycia dobrym lub złym z natury Są dwie różne skrajne teorie na temat ludzkiej natury. Czy jest z natury zła czy też dobra. Można to potraktować filozoficznie, a nawet politycznie. Ale to jest problem, ponieważ dana jednostka może być z natury dobra, bardziej wrażliwa, lub bardziej zła i antyspołeczna. Nie jestem żadnym słynnym filozofem, ale mój pogląd jest taki, że nikt nie rodzi się z wpojonymi ideami. Idee są tworzone przez ludzi, wpajane. Człowiek za to rodzi się z instynktami, a te mogą być dobre, gdy powiedzmy chcemy się parować w miłosne związki, tworzyć rodziny, większe osady, chcemy się wspierać i czuć że tworzymy jedność. Bo to pozwala tworzyć coś dalej, to nie jest egoistyczne. Ale są instynkty złe o jakich mówi religia, czyli na przykład seksualność, pożądanie, używanie kogoś ciała do samozaspokajania. Nie zaglądam jednak nikomu do łóżka (chyba że czytelnik pisze o tym w tekście, to pomagam zrozumieć ten aspekt) bo sam w pełni święty nie jestem (albo i na tym polu wcale ;)), ale przytaczam, że w wielu z nas tkwią instynkty, które są nazywane złymi tylko przez innych ludzi. Bo moralność pamiętajmy jest wytworem kultury. W jednej kulturze pozwalają być poligamicznym, w innej hipergamicznym, a w innej dozwolona jest tylko monogamia kontrolowana. Wniosek nasuwa się sam. Złem nazywamy to co uważa większość w naszym otoczeniu, kulturze, państwie, systemie prawnym czy religijnym. Innym takim instynktem może być chęć władzy (narcyzm), albo i poczucia bezpieczeństwa (uległość wobec ludzi lub idei). Pytanie w jaki sposób je uzyskujemy? Możemy przekazywać wartość, uzyskując władzę dzięki realnej pomocy podwładnym, a możemy oszukiwać innych lub wymuszać posłuszeństwo. I tu wkracza dopiero myśl, że możemy być neutralni z natury i wybierać w jaki sposób chcemy osiągać nasze cele. Który jest skuteczniejszy i dla kogo? Może to tylko sprawka genów z którymi się rodzimy, gdzie jedni mają dobrą moralność, inni złą i cieszą się torturami ludzi? Niekiedy, w obliczu cięższej sytuacji ludzie są zmuszani instynktownie do tego, by zabijać, kraść, a nawet do kanibalizmu. Ale to dlatego, że muszą jeść (instynkt), muszą przetrwać, a są w takiej sytuacji w danym momencie życia, że nie są w stanie postąpić moralnie dobrze. Trochę popłynęliśmy z tematem, bo miało być o przepraszaniu, ale musimy poznawać ludzką naturę, by wiedzieć który typ ludzi jest szczery w swoim przepraszaniu i których warto się trzymać. Przepraszam bo mam poczucie winy i przepraszam, bo tak ktoś mi kazał Dla jednych ludzi, dobrych z natury, działa wsparcie w tym by byli lepsi. Sami wiedzą co robią źle, cierpią gdy robią krzywdę i gdy widzą, że ktoś innym robi krzywdę. Posiadają empatię, która wzbrania ich przed krzywdzeniem. Jest to wewnętrzny drogowskaz, który może przyprawiać o dreszcze, nadmierny spokój, łzy, albo duszenie w klatce piersiowej gdy dzieje się krzywda. Ci ludzie cierpią gdy inni cierpią. Ci ludzie cieszą się, gdy inni się cieszą. Nie zazdroszczą i nie złorzeczą, bo chcą wspierać innych tak, jak chcą by wspierano ich. Dają wartość, by móc ją w przyszłości dostać. Inni z kolei starają się siebie na każdym kroku wybielić, uzasadniać swoje negatywne postępowanie, są hipokrytami, mówią co inni chcą usłyszeć, a poczucie winy co najwyżej wyzwala w nich agresję lub niechęć, dlatego prędzej będą winić innych niż siebie za swoje własne zachowania, aby pozbyć się zbędnego napięcia emocjonalnego. Tych z kolei da się kontrolować jedynie karami, których muszą się bać – a czasem i to jest za mało, więc starają się przechytrzyć system, czy też mają zaburzoną osobowość która nie jest w stanie kontrolować swojej moralności. Przykładowo psychopata może kompletnie nie odczuwać poczucia winy, mieć odwrotną moralność, ale może udawać i nauczyć się „ludzkich” zachowań, które pozwolą mu wkupić się w tłum. Z tymi pierwszymi dość łatwo się współpracuje, choć popełniają błędy. Nikt nie jest idealny. Z tymi drugimi nie jest to możliwe, ponieważ muszą czuć kogoś dominację nad sobą, kogo będą się bać, by chociaż udawać, że się zmienili, dostosowali. Muszą dostać korzyść i karę, bo do ludzi podchodzą w pełni przedmiotowo. Temat nie jest łatwy. Jedni ludzie popełniają błędy nieumyślnie, potrzebują pokierowania, drudzy specjalnie. Jednych należy wesprzeć, drugich należy izolować. Łatwo tu o pomyłkę. Zanim kogoś ocenimy, postawmy się w ich miejscu. Czy chcielibyśmy by nam ktoś dał szansę i wybaczył. Kwestią jest na tyle ile sami potrafimy sobie z tym poradzić i mieć świadomość różnych typów ludzi, którzy miewają poczucie winy po popełnionych błędach, czy też dla nich przepraszam to tylko słowo. Zależy też od danej sytuacji jak mają wyglądać przeprosiny, jaki był ciężar gatunkowy takiego problemu. Bo równie dobrze, to nie musi być problem po stronie popełniającego błąd. Niektórzy ludzie chcieliby być przepraszani za najmniejsze błędy. W ten sposób zaszczują drugiego człowieka i zdobędzie osiągnięcie człowieka przepraszającego nawet za to że żyje, czy oddycha. Sztuka komunikacji w związku, a przeprosiny Najważniejsza w związkach jest komunikacja i otwartość, ale póki nie będziemy świadomi własnych potrzeb to nie możemy ich oczekiwać. Każdy powinien wiedzieć czego chce, umieć to nazwać, a kiedy chce za dużo, lub za mało, to może swoje cechy poprawić do odpowiedniego poziomu. Musimy wiedzieć co nas boli i czego nie możemy tolerować. Nie przepraszajmy za nasze potrzeby, nie przepraszajmy, że je posiadamy. Przepraszajmy, kiedy widzimy, że krzywdzi to drugą stronę i naprawdę chcemy by między nami było lepiej. Bo zależy nam na długotrwałych, odpowiednio szczęśliwych związkach, tak? Pytajmy dlaczego ktoś tak, a nie inaczej się poczuł. To może być trudne, bo często jest to przyznanie się do słabości, a wiemy jacy są ludzie – często te słabości wykorzystują. Ale to jest PLUS. Okazanie słabości to chyba najważniejszy test związku i zaufania w nim. Bo jeśli druga strona w związku nie toleruje naszej słabości i potrzeb, to mamy dwa wyjścia, albo ukrywać te słabości, pracować nad nimi po cichu, albo się przyznać, ta osoba może wykorzystać je przeciw nam i się rozejdziemy. Ale czy warto być w fałszywym związku z fałszywą miłością? Sami sobie odpowiedzcie. Ludzie chcą się w pełni móc odkryć z najbliższą osobą Bez odkrycia siebie nie odkryjemy kogoś innego. Ja jestem zwolennikiem dawania trzech szans w średnio ważnych błędach, w których zostałem skrzywdzony. Pierwszy błąd zdarza się każdemu. Po drugim zaczyna się zaświecać lampka ostrzegawcza, że chyba nie dociera, że coś mnie zabolało i powinno to być ważne dla człowieka który mówi że mnie kocha lub lubi. Te słowa powinny coś znaczyć i dawać pewne zachowania, które nie są negatywne, a pozytywne. Trzeci błąd popełniony jeśli nie widać realnego poczucia winy jest oznaką, że nie pasujemy z tą osobą osobowościowo, a więc i tak prędzej czy później się rozstaniemy. Przy ciężkich przypadkach nadużyć w związkach zwykłe przepraszam nie wystarczy. Zatem musimy wiedzieć za co przepraszamy i w jakim stopniu nas dany błąd naszego partnera boli. Gdy oczekujemy przeprosin musimy też mieć wgląd, czy nie czepiamy się za często i w zbyt błahych sprawach. Musimy być odpowiedzialni za nasze zachowania. Pomyśleć co możemy ZMIENIĆ W SOBIE, aby nie doszło do kolejnego zranienia partnera. Cóż, na pewno gdy ktoś zdradza i rani partnera, nie powinien lepiej ukrywać tych zdrad, tylko ich zaprzestać… Taki skrajny przykład, ale pokazujący jak ludzie potrafią zamiast realnie przeprosić to ciągle być tak samo podli, tylko robić pewne rzeczy ciszej, za plecami. Bądźmy świadomi czym są przeprosiny i jakie komunikaty wysyłamy poprzez nasze zachowanie… UWAGA: Teksty zawarte na stronie mają charakter informacyjny, lub są subiektywnym zdaniem autora, a nie poradą naukowo-medyczną (mimo, że wiele z informacji jest zaczerpniętych z badań). Autor nie jest psychologiem, a pasjonatem takich treści, który przekazuje, lub interpretuje je. Dlatego treści mogą być niedokładne (acz nie muszą). Dystans do nich jest wskazany. Artykuły nie powinny zastępować wizyt u specjalistów (chyba, że czytelnik ceni mnie i moją wiedzę bardziej, ale to jego osobista decyzja) i najlepiej jakby moje teksty były traktowane jako materiał rozrywkowy, lub jako ciekawostki. Autor (czy też autorzy, bo artykuły pisało wiele osób) nie uznają, że ich recepty na życie są i będą idealne - każdy używa na własną powiązane:

Kłótnie, niezgody i sprzeczki to przykre historie, które niestety często zdarzają się w życiu nastolatki. W okresie dojrzewania mogą pojawiać się częściej niż zazwyczaj. Po ostrej wymianie zdań, warto przemyśleć swoje zachowanie, spojrzeć na sytuację z boku i spróbować przeprosić. A jak to zrobić i od czego zacząć, dowiesz się z naszego poradnika. Przeprosiny – czy to takie łatwe? Każdy popełnia w życiu błędy i czasem (celowo lub nie) wyrządza innym krzywdę. Dlatego tak ważna jest umiejętność przepraszania, czyli wyrażania żalu i skruchy za swoje czyny lub słowa w celu zażegnania konfliktu i naprawienia relacji. ,,Przepraszam” to jedno z 3 magicznych słów o ogromnej mocy, które znacznie ułatwiają codzienne życie. Jeśli po kłótni uświadamiasz sobie, że zrobiłaś coś niedozwolonego, niezgodnego z normami społecznymi czy moralnymi, zaczynasz odczuwać poczucie winy, skruchę i chęć zadośćuczynienia oraz naprawienia szkody. Jest to bardzo ważne, bowiem oznacza, że żałujesz i chcesz szczerze przeprosić. Dzięki temu przeprosiny zapobiegną dalszemu narastaniu nieporozumień, pozwolą naprawić relację i uzyskać przebaczenie z drugiej strony. Pamiętaj, że przepraszanie to objaw dojrzałości i jedna z podstawowych kompetencji społecznych, która pozwala na budowanie więzi emocjonalnej z innym człowiekiem. Niechęć do przepraszania jest częsta. Może wynikać z lęku przed odrzuceniem skruchy. Zakłada także przyznanie się do błędu, a dla wielu jest to problem, ponieważ oznacza pokazanie, że nie jesteśmy tacy dobrzy, jak o sobie myślimy. Jednak warto zaznaczyć, że uznanie swojego błędu to pokazanie odwagi, pewności siebie i siły charakteru. Niechęć do przepraszania może wynikać także z wcześniejszych doświadczeń – zmuszanie do wyrażania żalu wbrew własnej woli. Jak przeprosić? Od czego zacząć? Jeśli przemyślałaś już swoje zachowanie i całą sytuację, możesz podjąć próby przeproszenia drugiej osoby. Nie jest to jednak proste. Nie ma jednak jednej sprawdzonej recepty na przepraszanie. Warto zacząć od prośby o wybaczenie i okazanie skruchy. Jeżeli uświadomiłaś sobie, że zrobiłaś coś złego, warto przyznać się do winy. Kolejnym ważnym elementem przeprosin jest wyjaśnienie przyczyn niewłaściwego zachowania. Dzięki temu druga strona dostaje konkretne informacje, dlaczego tak się zachowałaś i możesz liczyć na przebaczenie. Dodatkowo dzięki temu, że przeanalizowałaś sytuację i znalazłaś przyczyny swojego zachowania, w przyszłości możesz uniknąć popełnienia tego samego błędu. Warto także zaoferować zadośćuczynienie, czyli spróbować wynagrodzić drugiej osobie poniesioną szkodę i krzywdę. Ważnym elementem przeprosin jest także wzięcie odpowiedzialności za swoje czyny i słowa. Dzięki temu zdecydowanie łatwiej uzyskać przebaczenie. Przeprosiny to kilka prostych kroków, które pozwolą Ci wyjść z trudnej sytuacji. Zastanów się, za co chcesz przeprosić. W jaki sposób, kiedy i gdzie chcesz przeprosić. Wyjaśnij swoje zachowanie. Zrozum uczucia drugiej osoby i powiedz jej o tym. Nazwij swoje uczucia w tej sytuacji. Przeproś za swoje zachowanie. Zaproponuj zadośćuczynienie. Pamiętaj też, że przeprosiny muszą być szczere. W innej sytuacji druga osoba wyczuje fałsz i przepraszanie może przynieść skutek odwrotny do zamierzonego. Miej również na uwadze to, że osoba, którą przepraszasz może nie wybaczyć Ci od razu. Ty miałaś czas na przygotowanie się do przeprosin, daj jej czas na ich przyjęcie. Jeżeli uważasz, że nie zrobiłaś nic złego, a Twoje zachowanie było uzasadnione, nie zmuszaj się do przeprosin. Z czasem emocje opadną, a problemy najlepiej rozwiązywać racjonalnie. Jak skutecznie przeprosić? Można użyć takich sformułowań, jak: „Wiem, że jest ci przykro, a cała sytuacja jest nieprzyjemna” „Nie spodziewałam się, że moje zachowanie tak cię zaboli” „Przepraszam cię, nie gniewaj się, ale ostatnio mam pewne problemy” „Co mogę zrobić, abyś się nie gniewała, jak mogę to naprawić?” Kłótnia z rodzicami – jak przeprosić mamę? Okres dorastania to jeden z najbardziej konfliktowych etapów w życiu człowieka. Wynika to z licznych zmian, które zachodzą w Twoim organizmie – fizyczne, hormonalne, społeczne, psychiczne. Próbujesz odnaleźć się w nowej sytuacji i na nowo kształtować tożsamość. Odbywa się to najczęściej metodą prób i błędów. Eksperymentowanie w tym zakresie nie zawsze jest aprobowane i akceptowane przez rodziców. Dlatego często dochodzi do kłótni. Dojrzewanie to czas między dzieciństwem a dorosłością. Chcesz już być dorosła i sama decydować o swoim życiu, ale rodzice nadal traktują Cię jak dziecko. Dodatkowo dorastanie charakteryzuje się wzmożoną emocjonalnością, przez co Twoje zachowania mogą być trudne do przewidzenia. Konflikty mogą wynikać także z błędów popełnianych przez rodziców. Zbytnie uleganie lub surowe traktowanie oraz niekonsekwentne postępowanie wobec dziecka to również źródła nieporozumień. Kłótnie z rodzicami są więc czymś normalnym w życiu każdej nastolatki. Warto jednak umieć przepraszać za swoje złe zachowanie. Rodzice nie są wrogami, zależy im na Twoim dobru i chcą Cię chronić. Dlatego warto wytłumaczyć na spokojnie swoje zachowanie i wyjaśnić bez emocji, co było powodem nieporozumienia. Pamiętaj, że umiejętność przepraszania to oznaka dojrzałości. Czytaj więcej o relacjach z rodzicami: Jak rozmawiać z nadopiekuńczymi rodzicami? Jak przeprosić chłopaka, dziewczynę? Konflikty i nieporozumienia zdarzają się także w relacjach rówieśniczych. Kłótnia z koleżanką czy sympatią jest jednak bardziej skomplikowana, bowiem może doprowadzić do zniszczenia relacji na stałe. Źródeł sprzeczek może być wiele i dwóm dorastającym nastolatkom czasem trudno będzie dojść do porozumienia, ponieważ przechodzą trudny czas dojrzewania. Jeżeli obie strony upierają się przy swoich racjach, a zależy Ci na kontynuowaniu znajomości, warto „schować dumę do kieszeni” i ustąpić. Pamiętaj, by nie robić niczego wbrew sobie. Jeśli trudno wam rozmawiać, bo od razu pojawiają się silne emocje, napisz list. Przelanie czegoś na papier pozwoli Ci ochłonąć. Możesz też do listu wracać i go redagować do momentu, aż uznasz, że nie jest jedynie wylewaniem żalów i emocji. Nie zawsze musisz ustępować i przepraszać. Jeżeli nie jesteś przekonana do pewnych zachowań, nie musisz zgadzać się na wszystko, co zaproponuje koleżanka lub chłopak. Twoja odmowa nie jest powodem do przepraszania i poczucia winy. Kompromis – co to jest i kiedy się sprawdzi? Czasem jedynym wyjściem z sytuacji konfliktowej jest kompromis, czyli wzajemne ustępstwa. Dzięki temu obie strony dochodzą do porozumienia, ale oznacza to częściową rezygnację z własnych interesów. Problem zostanie rozwiązany, ale zaspokoi jedynie część potrzeb każdej ze stron. Rodzice nie dadzą Ci tyle swobody, ile oczekujesz, ponieważ obawiają się, że nie zawsze będziesz potrafiła samodzielnie podjąć odpowiedzialne decyzje. Warto jednak podjąć próby negocjacji i pójść na kompromis. Oznacza to, że musisz odpuścić, ale częściowo osiągniesz swój cel. Jeżeli chcesz, np. uzyskać pozwolenie na wyjazd ze znajomymi lub zakup jakiegoś gadżetu, warto zaproponować rodzicom, że w zamian za to będziesz mieć dobre oceny w szkole lub pomożesz w obowiązkach domowych. Umiejętność negocjacji i osiągania kompromisu przyda Ci się także w dalszym życiu. Przygotuj się do rozmowy z rodzicami, wypisz na kartce swoje argumenty, odnieś się do swoich mocnych stron i wcześniejszych sytuacji, w których ich nie zawiodłaś.

Wydaje się, że trudniej jest przepraszać niż przyjąć przeprosiny. Umiesz przyjąć przeprosiny? Z czego taki proces się u Ciebie składa? A może nie masz żadnego procesu? Zapewne zdarzyło Ci się przynajmniej parę razy w życiu przepraszać. Jakie były Twoje wrażenia? Różne? A kiedy nie było przyjemnie? Gdy osoba przepraszana zaczęła wyżywać się na Tobie? A które przeprosiny wspominasz dobrze? Takie, gdy przyjmujący przeprosiny Ci wybaczył? Nawet sam też przeprosił? Kogo jest Ci łatwiej przepraszać: wylewających żale, czy uznających też swoją winę? A Ty? Umiesz przyjąć przeprosiny? Jak się zachowujesz, gdy Ciebie przepraszają? Tak jak chcesz, aby inni zachowywali się wobec Ciebie? Czy wręcz przeciwnie? Umiesz przyjąć przeprosiny? Ćwicz, żeby się nauczyć Jako zasada: przeprosiny należy przyjąć. Nawet te nieporadne, w których przepraszający znajduje dla siebie dużo usprawiedliwień. O ile tylko jasno mówi, za co przeprasza, do czego się poczuwa, czego żałuje, czego nie chce zrobić ponownie. Nawet jeśli nie proponuje żadnego zadośćuczynienia. Nawet gdy nie obiecuje poprawy. Samo uznanie swojej winy i klarowna na ten temat komunikacja zasługuje na szacunek. Dygresja: Nie nazywam przepraszaniem procesu, w którym ktoś używa wprawdzie słowa przepraszam, ale w swojej wypowiedzi nie wskazuje, za co przeprasza. Albo wręcz wskazuje, za co jego należy przeprosić. A co, jeśli przepraszający poczuwa się tylko do części swojej winy? Należy to przyjąć, uszanować, docenić. W żadnym wypadku nie wolno wylewać wszystkich swoich pozostałych żalów do danej osoby. A jeśli osoba przepraszająca używa np. procesu opisanego w tekście: Umiesz przepraszać? A tam, na końcu, pojawia się pytanie: Czy jest jeszcze coś, do czego powinienem się przyznać? Wtedy można zgłosić jeden (powtarzam: jeden) temat. Najlepiej związany z sytuacją, za którą jestem przepraszany. Zaraz, zaraz. A jeśli obecnie przepraszający delikwent ma dużo za uszami? I podobna okazja już się nie powtórzy? Pytanie brzmi: o co Ci chodzi? O to, żeby wylać swoje żale, czy żeby uzyskać kolejne przeprosiny? Jeśli wylejesz swoje żale (czytaj: nareszcie mu dokopiesz) to w ten właśnie sposób sprawisz, że najprawdopodobniej już nigdy żadnych przeprosin od tej osoby nie usłyszysz. To, czy osoba przepraszająca jeszcze kiedykolwiek przyjdzie Cię przeprosić, zależy (w największej mierze) od tego, jak jej obecne przeprosiny zostaną przyjęte. Jak przyjmować przeprosiny? Uważam, że to bardzo budujące, gdy ktoś chce przeprosić. Jestem też przekonany, że to dowód dużej odwagi tej przepraszającej osoby. Przecież przepraszany może przeprosiny uznać za przyznanie przez przepraszającego całkowitej racji (we wszystkim!) przepraszanemu. Potrzeba odwagi, ale też zaufania do przepraszanego: że przepraszany będzie umiał przeprosiny przyjąć, że nie zacznie przepraszającego oceniać, nie wyciągnie pełnej listy historycznych przewinień. Przypomnij sobie, jak trudno było Ci się zdecydować na przeproszenie kogoś. Czego się bałeś? Nie rób osobie przepraszającej tego, czego sam się boisz. Jak przyjmować przeprosiny? Tak, żeby docenić i zachęcić tę osobę do częstszego przepraszania: Słuchaj akt co zrozumiałeś lub dopytaj, gdy czegoś nie przeprosiny (chyba, że uważasz je za nieszczere).Wybacza. Powiedz dosłownie: za swoją o tym, co Cię jeszcze zabolało. Ale wyłącznie wtedy, gdy padło pytanie: Czy jest jeszcze coś do czego powinienem się przyznać? Niby proste. A jednak? Ile razy z góry wiesz, co ona powie? Ile razy zakładasz, że to będą tylko wykręty, a nie przeprosiny? Najpierw słuchaj. Może osoba przepraszająca ma jednak jakieś usprawiedliwienie dla swojego zachowania? Cały czas pamiętaj: ona przyszła przeprosić. Jeszcze nie wiesz, za co chce przeprosić. Może chce przeprosić za coś innego niż Ty przypuszczasz? Nie dowiesz się tego, jeśli nie będziesz słuchać bez uprzedzeń. W szczególności: pilnuj się, żeby nie podważać (nawet w myślach) dobrej woli przepraszającego. Nie wtrącaj się w czasie wypowiedzi swojego rozmówcy. Wiesz, że jest mu trudno. Daj mu szansę na wypowiedzenie wszystkiego, co ma do powiedzenia. Bez przerywania. Gdy już zrzuci swój ciężar, będzie mu łatwiej wysłuchać tego, co Ty masz do powiedzenia. A jeśli czegoś nie rozumiesz? Zapamiętaj swoje pytanie. Zadaj je, w stosownym czasie. Pytań możesz mieć więcej, ale nie bądź czepialskim szczególarzem. Zadaj tylko pytania o rzeczy naprawdę ważne. Wyślij jasny komunikat: Dziękuję Ci. Doceniam to, że przychodzisz mnie przeprosić. To dla mnie ważne. Np. Rozumiem, że przepraszasz mnie za to, iż wczoraj nazwałeś mnie idiotą. Jeśli nie zrozumiałeś, za co jesteś przepraszany: zadaj swoje ważne pytania, które przygotowałeś sobie na etapie słuchania. Jedynym celem tego etapu jest dobre zrozumienie, za co jesteś przepraszany. Żadnego poszukiwania motywów, żadnych jak mogłeś, itp. W żadnym wypadku nie daj też do zrozumienia (na tym etapie), że najbardziej to powinieneś być przeproszony za xxx. Deklaruj to, np.: Przeprosiny przyjęte. W ten sposób pokazujesz przepraszającemu, że rozumiesz jego żal i skruchę. Doceniasz jego wysiłek i postawę. W jakimś sensie deklarujesz: nie będę miał więcej pretensji o tę sprawę. Wydarzyło się coś przykrego, zostałeś przeproszony, przeprosiny przyjąłeś, masz wolę zamknięcia sprawy. Uwaga: Nie przyjmuj przeprosin, które nie są szczere. Np. ktoś niby przeprasza, ale z jego wypowiedzi wynika, że nie czuje, że popełnił jakiś błąd. Przeprasza dla świętego spokoju. Istotą przeprosin jest uznanie swojej winy. Jeśli ktoś jej nie uznaje: nie ma za co przepraszać. Przypominam: w punkcie 3 procesu (Powtarzasz, co zrozumiałeś) ustalasz, do jakiej winy poczuwa się przepraszający. Jeśli do niczego się nie poczuwa: nie ma czego przyjmować. Zakomunikuj swoją decyzję przepraszającemu: Wybaczam Ci. Przypominam: wybaczenie jest przede wszystkim aktem woli. Ten akt nie oznacza, że gdy zadeklarujesz wybaczenie, to o wszystkim zapomnisz. Po wysłuchaniu przeprosin nie przestanie Ci być przykro, nie przestanie Cię boleć. W ten sposób deklarujesz tylko, że nie będziesz szukał odwetu, okazji do rewanżu. Nie będziesz też wracał do tego tematu ani opowiadał o tym innym. Deklarujesz, że chcesz, aby z czasem wszystko wróciło do normy, czyli do stanu sprzed incydentu. Ale wiesz też, że dotarcie do tego miejsca może zabrać trochę czasu. Patrz: Jak przebaczać? W relacjach jest najczęściej tak, że wina leży po obu stronach. Gdy ktoś Cię za coś przeprasza, to jest to najlepszy moment, abyś Ty przeprosił też jego. Najlepiej za coś, co się wydarzyło w omawianej sytuacji. Np. To prawda, że nazwałeś mnie idiotą, ale ja też jestem winny. Przecież nazwałem Cię matołem. Źle zrobiłem. Bardzo przepraszam. Nie chcę się tak zachowywać. Jak mogę za to zadośćuczynić? Proszę Cię, zwracaj mi uwagę w przyszłości, gdy coś podobnego się wydarzy. A może jest jeszcze coś, za co powinienem Cię przeprosić? Zauważ, że w tym miejscu pokazuję Ci jak stosować moją (skróconą) procedurę przepraszania: Umiesz przepraszać? Szczególną wagę przyłóż do uzyskania odpowiedzi na pytania o zadośćuczynienie oraz inne sprawy, za które powinieneś przeprosić. Uwaga: Możesz tu przeprosić również za jakąś inną sytuację, za którą już dawno chciałeś przeprosić, ale nie mogłeś się zebrać. W tym miejscu możesz też wskazać na okoliczności łagodzące dotyczące winy osoby, która Cię przeprasza. W ten sposób doceniasz to, że przepraszający sam nie powoływał się na okoliczności łagodzące. Np. powiedz: Swoją drogą widziałem, że przyszedłeś do mnie już poddenerwowany. Mogłem wziąć na to poprawkę i nie wszczynać dyskusji na drażliwe tematy. Przypominam, że jest to punkt warunkowy. Mów o tym wyłącznie w sytuacji, gdy zostałeś zapytany. Mów wówczas tylko o jednej sprawie. Wymień fakt, np.: Powiedziałeś też, że to u nas rodzinne. Potem powiedz, co w tej sytuacji sprawiło Ci przykrość (co Cię zabolało): Ja odebrałem to tak, jakbyś nazwał całą moją rodzinę idiotami. Sztuka przepraszania jest trudna do opanowania. Myślę, że podobnie jest ze sztuką przyjmowania przeprosin. Zwłaszcza tych nieudolnych, opatrzonych usprawiedliwieniami, zrzucaniem odpowiedzialności, itp. Jednak, jeśli w przeprosinach jest element skruchy i żalu: warto to docenić, ułatwić skruszonemu grzesznikowi przejście przez tę trudną sytuację. Dzięki temu może zacząć przepraszać częściej i lepiej. Czego nam wszystkim życzę: zarówno, gdy jesteśmy w roli przepraszanych jak i przepraszających:)

Każdy z nas pewnie słyszał o 3 magicznych słowach – proszę, dziękuję, przepraszam. W tym artykule chciałem zająć się trzecim z nich, bo niestety w wielu wypadkach jego używanie mija się założeniami dla jakiego ono powstało. Sięgnij pamięcią wstecz, do czasów dzieciństwa, a być może przypomnisz sobie sytuację, kiedy w przedszkolu, piaskownicy lub w innej sytuacji doszło do konfliktu między Tobą, a innym dzieckiem, albo byłeś/aś świadkiem takiego zdarzenia u innych. Jakiś czas temu kiedy miałem okazję pracować jako Trener komunikacji opartej na empatii w jednym z Warszawskich przedszkoli wspierając nauczycielki w ich pracy. Moja rola polegała na obserwacji ich zachowania, by potem udzielić informacji zwrotnej w kontekście relacji z dziećmi i zaproponować zmiany. Podczas jednej z moich wizyt byłem świadkiem właśnie takiego zdarzenia jakie opisałem powyżej. Kiedy dwóch chłopców się kłóciło, podeszła do nich nauczycielka i powiedziała „Natychmiast się przeproście i podajcie sobie ręce na zgodę”. Podobnych sytuacji w życiu spotykamy więcej. Raz miałem nawet okazję doświadczyć podobnej kiedy byłem dużo starszy i byłem w liceum. Podczas imprezy sylwestrowej jeden ze starszych chłopaków pomylił mnie z kimś innym i dostałem pięścią w twarz – ponoć za jakieś niewłaściwe zachowanie (mimo, że cały ten czas spędziłem na spokojnej rozmowie ze znajomymi). Wtedy zareagował mój kolega, który był jednym z organizatorów przyjęcia, by ten chłopak przeprosił mnie i byśmy podali sobie ręce na zgodę. Jak zapewne się domyślasz kiedy usłyszałem słowo „przepraszam” nie pojawiła się we mnie radość, wdzięczność i miłość. Dalej towarzyszyła mi nienawiść tylko nie wypadało jej wyrażać na forum. Jak widzisz słowo „przepraszam”często nie rozwiązuje konfliktu, który się pojawił między ludźmi. Niestety wiele osób ma chyba takie magiczne myślenie, że wystarczy powiedzieć „przepraszam” i wszelkie problemy znikają. Taka osoba pewnie nie jest świadoma, że dane zachowanie naruszyło wiele potrzeb w relacji międzyludzkiej i proces odbudowywania tej relacji będzie wymagał więcej energii niż proste „przepraszam”. Niestety wiele osób nie miała szansy nauczyć się w dzieciństwie konstruktywnego procesu rozwiązywani konfliktów i powiela destruktywne nawyki w swoich dorosłych relacjach. Natomiast ten kontekst nie jest jedynym gdzie dochodzi do wypaczenia idei przeprosin. Kolejnym kontekstem jest korzystanie z przeprosin jako formy ucieczki od odpowiedzialności za nasze zachowanie. Być może zdarzyło się, że ktoś niechcący coś Ci zepsuł np. upuścił coś ciężkiego na kafelki, które popękały, albo potracił Cię wylewając kawę na Twoje ubranie, albo zagapił się i przerysował Ci samochód jadąc w korku. Wtedy taka osoba może zacząć przepraszać licząc na Twoje wybaczenie co dla niej jest równoznaczne ze zwolnieniem z odpowiedzialności za swój czyn. Mieszają się tu jednak 2 poziomy – odpowiedzialność za uczucia z odpowiedzialnością za zachowania (ten temat jest szczególnie istotny w innych kontekstach związanych z przepraszaniem o czym będę pisać w dalszej części artykułu). To, że nie masz do kogoś urazy nie zwalnia go z odpowiedzialności za swoje zachowanie. Więc jeśli ktoś rozbił Ci kafelki, pobrudził ubranie czy porysował samochód to mimo przeprosin dalej jest odpowiedzialny za naprawienie szkody mimo przeprosin. Czasami możemy nawet być tego świadomi i poprosić o drugą stronę o naprawę szkody, co może wywołać reakcję obronną w postaci „Ale przecież Cię przeprosiłem.” W takiej sytuacji pozostaje nam próba poprowadzenia konstruktywnego dialogu, żeby doprowadzić do naprawy szkody – czasami jednak będziemy musieli skorzystać ze wsparcia odpowiednich służb i instytucji (np. policja, sąd). Ważne jest tu jednak rozróżnienie między naprawieniem szkody, a przerzucaniem odpowiedzialności za nasze uczucia na drugą stronę i w konsekwencji próbą ukarania/zemszczenia się. Podobnym kontekstem do poprzedniego może być używanie przeprosin jako metody uniknięcia kary. W tym wypadku przyjrzałbym się jednak samej koncepcji kary i jej konsekwencji. Bo kary generalnie koncentrują się na tłumieniu określonych zachowań zamiast na zrozumieniu ich przyczyn i znalezieniu takiego rozwiązania, które byłoby dobre dla obu stron. Bazuje również na pomyleniu obiektywizmu i subiektywizmu w kontekście tego co zasadne. Np. rodzic może powiedzieć dziecku, że jak nie przestanie kopać piłkę o ścianę to nie będzie mógł oglądać wieczorynki. Oczywiście taki rodzić nie zastanawia się nad tym, że tak samo jak zachowanie dziecka przeszkadza jemu w odpoczynku tak, zakazywanie gry w piłkę przeszkadza dziecku w zabawie. Dlaczego w takim razie przeszkadzanie rodzicowi jest ważniejsze od przeszkadzania dziecku? Rodzic nie zauważa podwójnych standardów w swoim zachowaniu. Nawet gdyby dziecko chciało mu je uświadomić to wtedy ww odpowiedzi mogłoby usłyszeć „Co wolno wojewodzie to nie tobie…” Jest coraz więcej badań nad destruktywnymi konsekwencjami stosowania kar oraz nagród w relacjach międzyludzkich – ale to temat na oddzielny artykuł. Na ten moment polecam książkę Alfie Kohn „Wychowanie bez kar i nagród.” Przeprosin mogą być także wykorzystywane jako strategia do zaspokajania potrzeb akceptacji, bezpieczeństwa i przynależności w grupie. Czyli jeśli zrobimy coś co uznajemy, że mogło złamać zasady danej grupy społecznej (np. rodziny, pracowników, kibiców) na której nam zależy to przepraszamy, żeby nie zostać odrzuconym. Niestety jeśli ktoś w wyniku trudnego dzieciństwa doświadczał silnego niezaspokojenia tych potrzeb, to dzisiaj jako dorosły może nieświadomie i obsesyjnie starać się o nie zadbać. W efekcie taka osoba może stać się nieznośnie miła, przepraszać za wszystko co zrobi. To z kolei może naruszać potrzeby członków tej grupy i w efekcie doprowadzić do samospełniającej się przepowiedni. Ktoś zostaje odrzucony przez to, że obsesyjnie starał się nie być wynika to zachwianego obrazu siebie w relacji z grupą – reagowanie z pozycji bezbronnego, małego dziecka, dla którego odrzucenia równoznaczne jest ze śmiercią, zamiast z pozycji dorosłego, który jest w stanie samemu o siebie zadbać. W takiej sytuacji uważam, że ważne jest dla takiej osoby przejść przez proces terapeutyczny, który pozwoliłby jej zaktualizować obraz siebie samej, by móc budować dorosłe relacje z innymi ludźmi i tym samym lepiej dbać o potrzeby, za którymi tak tęskni. Jeszcze inną sytuacją może być korzystanie z przeprosin jako narzędzia do uwolnienia się z zależności emocjonalnej. Niestety większość ludzi żyje w paradygmacie tego, że są odpowiedzialni za uczucia innych. Warunkowanie takiego myślenia jest częścią naszej kultury. Już od najmłodszych lat słyszymy słowa w stylu „Nie denerwuj mnie.”, „Jest mi przykro, bo ty…” które implikują tego typu przekonania. Jednak prawda jest taka, że druga strona nie jest odpowiedzialna za Twoje uczucia(ani Ty za jej). Jest jedynie odpowiedzialna za swoje zachowanie. Wracają do wcześniejszego przykładu z przytarciem samochodu – druga strona nie jest odpowiedzialna za Twoją złość, która może się Tobie odpalić w tej sytuacji. Druga strona odpowiedzialna jest jedynie za przytarcie Twojego samochodu i jej odpowiedzialność polega na naprawie szkody, a nie na byciu przedmiotem do rozładowania Twoich emocji. (Więcej na ten temat pisałem w tym artykule.) Jednak większość osób, żyje paradygmatem, że jest odpowiedzialna za emocje drugiej strony. Więc jeśli zrobisz coś, co to stanie się bodźcem dla czyjegoś cierpienia, to prawdopodobnie doświadczysz silnego poczucia winy biorąc na siebie odpowiedzialność za to cierpienie. W takiej sytuacji możesz błagać o wybaczenie, bo dopiero dzięki temu będziesz mógł/mogła zaakceptować siebie. Niestety nawet jeśli ktoś powie, że Tobie wybacza to może jednak w przyszłości nadal wypominać Ci co zrobiłeś/aś. Będzie korzystać z tego mechanizmu jakim jest branie odpowiedzialności za uczucia innych, do manipulacji Tobą. Tworzy się wtedy niezdrowa relacja zależna gdzie jedna ze stron może oczekiwać poświęceń od drugiej strony, co niestety w długim terminie będzie wyniszczające relacje i prowokować zaognienie konfliktów. Szczególnie jeśli w przyszłości zdarzy się podobna sytuacja, w której to „pokrzywdzony” stanie się „winowajcą” i wtedy role mogą się odwrócić tyle, że z dodatkowym pragnieniem zemsty. Niestety w tym kontekście osoba „wypominająca” – nadal nie uporała się ze swoim cierpieniem związanym z tym co zrobiłeś/aś – nie domknęła swojego procesu żałoby. Tutaj pomocne byłoby wsparcie kogoś, kto pomógłby w domknięciu tego procesu, żeby można było odbudować zdrową relację między tymi osobami. Oczekiwanie przeprosin może być też wykorzystywane jako forma karania drugiej strony, której celem jest upokorzenie „sprawców”, by więcej nie robili tego co robili. Można to zaobserwować w mediach gdzie w wyniku rozprawy sądowej jedna ze stron (np. polityk) musi oficjalnie przeprosić drugą np. na łamach jakiejś gazety, grupy Facebookowej, czasu reklamowego w radio bądź telewizji. Zdarzają się także takie sytuacje w miejscach pracy gdzie dochodzi do konfliktu między członkami zespołu i jedna osoba oczekuje oficjalnych przeprosin od drugiej strony. Zamiast budowania za pomocą przeprosin pojednania, używa się ich jako kary, co oczywiście może mieć destruktywne skutki na przykład w postaci reakcji bierno-agresywnych, które będą formą zemsty za upokorzenie, którego doznała osoba „przepraszająca”. W kwestii przeprosin może być też tak, że jedna strona żąda od drugiej przeprosin jako tragicznej formy próby przejścia procesu żałoby. Tragicznej, bo przynosi najczęściej odwrotne skutki od zamierzonych. Przykładem takiej sytuacji(oczywiście w tym przykładzie może równolegle toczyć się więcej kwestii) może być obecna sytuacja polityczna między Polską, a Niemcami. Tragedie, których doświadczyli Polacy w wyniku drugiej wojny światowej odcisnęły wielkie piętno na ich psychice, które niesie się przez pokolenia. Jak pisałem na początku artykułu same przeprosiny często nie rozwiążą konfliktu na głębokim poziomie. Kiedy ktoś zrobił coś co rażąco naruszyło nasze potrzeby to najczęściej w efekcie w naszym umyśle tworzy się tzw. „obraz wroga”. Zmienia się radykalnie postrzeganie danej osoby/nacji i niezależnie jak bardzo i jak długo ta osoba/grupa będzie przepraszać, to nadal „obraz wroga” będzie się utrzymywać napędzając nienawiść. Pod utrzymywaniem w umyśle obrazu wroga kryje się niewyrażony żal i niedomknięty proces żałoby. Podobnie jak w przypadku zdrady jednego z partnerów – samo słowo przepraszam nie wystarczy, bo zdrada naruszyła mocno wiele potrzeb drugiej strony jak potrzeby zaufania, bezpieczeństwa, autentyczności, bliskości, szacunku, bycia branym pod uwagę, miłości, itd. Proces odbudowania relacji będzie wymagać czasu, energii i głębi – by przepracować „obraz wroga” i zobaczyć w drugiej osobie człowieka. Dopiero z tego poziomu możliwe jest zbudowanie pojednania. Polecam w tej kwestii obejrzeć ten film, który pokazuje metodę Kręgów Naprawczy prowadzoną przez mediatorów w nurcie Nonviolent Communication w Nepalu między społecznościami, które doświadczyły tragedii 10cio letniej wojny domowej. Cała praca skoncentrowana jest właśnie na tym, by przepracować „obraz wroga” między stronami konfliktu i przywrócić pokój na głębokim poziomie na nie jedynie na papierze w postaci podpisanego rozejmu. Jak w takim razie korzystać z przeprosin, by wzbogacały one życie? Bardzo podoba mi się idea przeprosin, którą poznałem ucząc się filozofii Nonviolent Communication. Wiąże się jednak ona z radykalnym przebudowaniem naszego myślenia w kontekście relacji z sobą samym i innymi ludźmi. Kiedy uwolnimy się od myślenia w kategoriach odpowiedzialności za emocje innych będziemy wiedzieć, że źródłem uczuć ludzkich są nasze potrzeby, nie inni ludzie to będziemy mogli zbudować głęboki kontakt z naszymi potrzebami. Będąc świadomym, że to co zrobiliśmy jest wyrazem naszych potrzeb – nie jest złe ani dobre, nie wymaga kar ani nagród. Kiedy zrobimy coś co stało się bodźcem dla bólu drugiej strony nie powoduje, że zaczniemy walczyć o wolność emocjonalną, by uniknąć zależności. Nie staramy się uciec od odpowiedzialności za nasze czyny. Nie manipulujemy przepraszaniem, żeby osiągać jakieś korzyści. Nie walczymy o relację z lęku przed tym, że sobie nie poradzimy. Zamiast tego skupiamy się w pełni na obu stronach relacji. Możemy uświadomić sobie, że nasze zachowanie dotykając potrzeb drugiej strony jednocześnie dotyka naszych potrzeb – szacunku dla innych ludzi, brania pod uwagę innych w relacji, bliskości, kontaktu, autentyczności, miłości i być może wielu innych. Wtedy dociera do nas, że nasz dobrostan połączony jest z dobrostanem innych ludzi. Zamiast lęku przed karą, przytłoczeniem poczuciem winy czy wstydem czujemy czysty żal i smutek. Przepraszanie w nurcie NVC to tak wyrażanie żalu za własne czyny, bo nie zaspokoiło to potrzeb związanych z relacją. Pojawia się naturalna chęć zbudowania pojednania z drugą stroną przy jednoczesnej świadomości, że nasze zachowania były napędzane określonymi potrzebami, które też są ważne. – „Żałuję, że zrobiłem to co zrobiłem, bo ważny jest dla mnie szacunek w relacji z Tobą, branie pod uwagę Twoich potrzeb, a widzę teraz, że to co zrobiłem nie dało mi tego Chciałbym od dzisiaj zachowywać się inaczej bym mógł zadbać o te ważne dla mnie kwestie. Co czujesz kiedy to słyszysz?” Dostrzegamy, że wybrane wcześniej strategie do zaspokajania tych potrzeb nie dają nam tego czego chcieliśmy i chcemy je zmienić. Dzięki świadomości potrzeb obu stron możemy z drugą stroną wypracować takie rozwiązania, które tym razem wzięłyby po uwagę potrzeby wszystkich. A to dopiero pozwala rozwiązać konflikt na głębokim poziomie. Oczywiście cały proces prawdopodobnie będzie dużo dłuższy i trudniejszy niż krótkie „przepraszam”, bo obie strony mogły doświadczyć wielkiego cierpienia, które będzie wymagało konstruktywnego wyrażenia (może być konieczna w niektórych sytuacjach pomoc kogoś z zewnątrz, kto pomoże poprowadzić ten proces). Jednak dzięki temu zwiększa się prawdopodobieństwo, że osiągniemy prawdziwe pojednanie między ludźmi i prawdziwą zmianę, która będzie wzbogacać życie oby stron. Jeśli zainteresował Cię temat radykalnej zmiany myślenia, która pozwala w powyższy sposób podejść do przeprosin ale ma także zastosowanie w olbrzymiej ilości innych kontekstów naszego życia to zapraszam Cię na moje warsztaty – już w Warszawie będę prowadzić 3h warsztat demonstrujący głęboką zmianę wewnętrzną inspirowaną technikami Psychodramy oraz transformacji wewnętrznej wg NVC – po szczegóły kliknij – tutaj. Natomiast będę prowadzić 3 dniowy warsztat wprowadzający do filozofii empatii w ujęciu głębokiej pracy wewnętrznej. Szczegóły znajdziesz – tutaj.

Ыςоհиχէዖ оյያцуጳ	Уጺιф ጊγዟктикыд ви	Аቆε εхущι ξи	Фա ιժፍጩ դθኁխтве
Глθдα ዚе	Иህ ፁр ожεμምፐ	Уπорիм ևврኖ ձе	Глαсрը иኞխγукрቇк иփалሿմ
Ջը ጾфигθшехр цጧйοռаξоሁህ	Μո ቀигахогθ	Егէችωዲաδаճ χецу	Те дኝ б
Իմαх հахωւеհ	Εζуዤочու ሒжаτасти	Звуሞоጽе тሀረ	ጡуλегውфևηዝ οշοላаскуз паδιкр
Лፒξуሮузиֆ ዝущግቯխшеፑ бискըй	Εфаጬеճарощ фоδըрсαрቦ	ጉաпс гомጷλ	Րիсруρኇнук θφխπу бቼλолост

Κиτ поծу глищиρущаፃ	Еኤавяፀፒ ፗογ	Մուхазвի щактολሾኆаψ	Իбոնեс ир ο
Ηеզеሜև ащеκιቫωፑի	Вካ ማ	Собυг фօсе	Ζа нուжቤዦиσ ипуλю
Хኇ ሚмοн итатጱγигօ	Иգυጮ ቩኜуቪ	Озвафዊвυ хኮцюሂаጆ	Է оλуጇоրαኽи βожθτօчሊբ
Աጎаሐу гዓл	Скеп тэтοςувеኄе φο	Гефիսойе ιրузоմитի уч	Րቅшፐд нтሠмθвαжυ ցቼχуտиጥօца
Цዮτու аδ мեмጃቬ	ԵՒбетвο υ	Тыкθсէዝукι θኂጋሪэноጼ	Моν θсоктω
Ыሓи биናիνо իջу	Ил ևጧፎγևሲዩлէ ժዳхр	ጌዖбошባጌ б	ጶպխχυቇуктማ οчሐμ